Kochany Prywatny Poeta

"Pierwszej się oczu czarnych, drugiej modrych boję

te dwie są me Miłości i dwie Śmierci moje"

Jan Lechoń

Trzecia jest nad ranem, a ja spaceruję

jak księżyc co pełnią płynie po niebie

Wiesz.. Źle się czuję..

Bo jutro już ze mną nie będzie Ciebie

Ach! Księżyc! On prawie się styka

z moimi palcami co pełzną po nocy

Spójrz! Prawie go dotykam!

Lecz nie mogę się wyrwać okrutniej niemocy..

Śpiewajcie słowiki dzisiaj żałobnie

gdy łza mi w oku szaleństwem się wierci.

Ta pieśń przez noc niech płynie swobodnie

bo nie ma mej Miłości.. ani mojej Śmierci

Pierwsza odleci rozkładając skrzydła

i długi czas nie będzie Jej z nami.

Druga ta zła, wstrętna i przebrzydła

odejdzie przekupiona tęskniącymi łzami

Zostanę sam z okrutną pamięcią

o ustach co kolor nadały winu.

Zostanę sam z tą straszną chęcią

Zerwania dla Ciebie gałązki jaśminu

Myślę, że smutek też zaraz odleci

i nie będę więcej zalewał się łzami

Księżyc przecież taki sam tam świeci

i pod takimi samymi będziemy gwiazdami

I zastał mnie świt nad tymi myślami

i rosa na trawie w słońcu się jarzy

idę do domu wolnymi krokami

a wiatr mi wyciera łzy z mojej twarzy..

(C) Monsieur Palique

Oskary blogowe

Kobieta w oknie została wyróżniona po raz drugi. Kochanej Margo dziękuję za pamięć i ten miły gest, który przypomina o sensie dzielenia się sobą w wirtualnym świecie. Gdyby wyróżnienie trafiło do mnie wcześniej na pewno przekazałabym je również Tobie.

Oprócz wyżej już wymienionej Margo wyróżniam trzy blogi, które są mi najbliższe i którym Kobieta w oknie nie jest obojętna.

Wojowniczka
Zaczarowana dziewczynka

Iga

Wiem, że takie wyróżnienia są różnie postrzegane więc to czy je przyjmiecie lub nie zostawiam już dla waszej własnej oceny :-)

Cieszę się, że spotykam tutaj tak miłe osoby. Wszyscy jesteście wyjątkowi!

Magic Moon

Raz na jakiś czas

Pojawia się magicznie
Dzień i wtedy walka

Z batalionem wszechświata

Plany teraz ambitnie

W bezradności gruzach
Ulica nocą i dawny śmiech

Przypadkowy mężczyzna
Z dziesięciu jedną obleka twarzy

Na murze zastygłym

Myśli szare
Zatrzymane

Dech w piersi zapiera

Okrągłych żarówek blask
Niespokojny i spragniony

Słowa w jedno splata życzenie
Pędź póki starczy sił

Księżyc w kurtynie

Utopi natchnienie

Kreativ Blogger

Kreativ Blogger dla Kobiety w oknie przyznany przez Zaczarowaną Dziewczynkę http://zaczarowanadziewczynka.blogspot.com/

Dziękuję -ucieszyłam się jak dziecko :-)

Ja natomiast bezapelacyjnie pragnę wyróżnić trzy blogi:

1. Margo

i jej poetycko-artystyczne myśli

http://m-margarithes.blogspot.com/

2. Iga

i jej szalono-Bianuczkowy blog
http://igapisze.blogspot.com/

3. Ania

i jej blog, w którym każde słowo ma sens

http://szelest-slow.blogspot.com/

Dla R.

W zaklętym słowie
Zapisać deszczu smak

Pod wilgotnym niebem
Szukać drogi
Dotyk kropel czuć
Kap.. kap

Deszcz pragnienia
Po rynnie uczuć
Myśli zacina
Emocją gra

Kropla za kroplą
Mokry Boga znak

W zaklętym słowie
Jest deszczu smak

Przez rynnę uczuć
Płynie z serca

Słodka Miłość
Kap.. kap

Nauka

Nie naciskaj
Bo na czarnym niebie zgaśnie
Pełnym od wzruszeń i natchnień

Poezje pisze się ukradkiem
Słowa z serca spadają
Gdy zranisz nimi.. przypadkiem

Zapisz kolejne
Jak bezimienne sny

Wczoraj na pół pękło serce
Gdy zapomniałeś największe z nich

Dusza, ciało, serce

Nie zdradzaj sekretów. Szepnęła cicho.

Zaczniesz od jednego zdania a za kilka lat

Dowiesz się czego nie chciałaś nigdy wiedzieć.

Dotyk daje życie.

Jest źródłem przenikającym w głąb duszy.

Po nim ważne staje się bez znaczenia.

Więc zastanów się jeszcze raz

Czy mocniej pragniesz

Czy odchodzisz w zapomnienie..

Życie

Powstrzymaj łzy
Twoich myśli nie usłyszy nikt

Dla świata zaklęta
W ludzkich oczach przeklęta

Za szczerość co dnia
Zły dotyk sprzed lat

Za to, że dobra być chciałaś
Za to, że Miłość przegrałaś

Powstrzymaj dziś łzy
Bo płakać z Tobą nie zamierza nikt

Za prawdę z czeluści ognia wyrwaną
Nad kartą dawno już spisaną

Za Matki rozczarowanie
I każde niechciane rozstanie

Powstrzymaj łzy
I powiedz, że to tylko sen

Że to czego pragniesz
Wkrótce spełni się

Że Bóg tak naprawde
Nie jest taki zły
Że na Twojej drodze
Kładzie właściwy krzyż

I od Ciebie zależy
Czy podniesiesz go z dna
Czy sama zaufasz sobie
Gdy zwątpienia przyjdzie czas

Powstrzymaj łzy
Bo chciałaś kochać pięknie
Pamiętaj słowa Agaty
"Z żalu serce nie pęknie"

Zapomnij tamte sny
Bordową wstążką zawiąż list
Wyślij go jutro
A najlepiej już dziś
Bo możesz zmienić zdanie
Gdy wyschną z niego łzy

Nie czekaj na odpowiedź
Idź dalej a gdy opadniesz z sił
Podnieś krzyż i walcz
Jak chcesz to głośno krzycz
Nie zmarnuj szansy bo warto
Bo warto dla siebie żyć
Powstrzymaj łzy i bądź
Nie takim jak chcą byś był

A jeśli pozwolisz ja razem z Tobą
Poczekam na lepsze dni
Zaklętą myśl jak dobre słowo
Do Ciebie wysłałam dziś.

Na brzegu

Wszystko nie tak, już dość!
Popłynie jeśli do tej rzeki wejdzie..

Sama jest sobie winna
Zapatrzona w koleżanki z dawnych lat
Każda kogoś kocha..
Robi w życiu fajne coś
Ma piękne mieszkanie -takie przemyślane
I pomysłów tysiące.. i znajomych

Powinna przemilczeć jak dawniej
Ale serce tonie w rozpaczy
Ile czasu można wycierać nos
Wczorajsza chusteczką

I znów jest jej zimno..
Cholernie zimno

Łzy

Jak grochy u małego dziecka
Tłumaczy chorobą, która buduje
Irytacje nad wszystkim..
Nad samą sobą

Wyrzekła się złej kilkanaście lat temu
Koniec jest bliski czuje od miesięcy

Nagle nadzieja.. może żyć normalnie
Dzieli ze światem wszystkie swoje żale
Złym sądom kolory tęczy nadaje

Już późno.. zamyka oczy..
Umiera..
Ciało na brzegu zostaje

Przestrzeń prawdy s.64

***
Potrzebowała ciszy, aby zrozumieć
Usłyszeć siebie przywołać szumem

Wiatru, co kiedyś niósł jej marzenia
Wiatru, co tulił modlitwę spełnienia

Potrzebowała ciszy, aby odnaleźć
Odpowiedź na wcześniej zadane pytanie

Patrzyła na księżyc i chmury zielone
Nadzieją jej oczu zielono zabarwione

Potrzebowała ciszy, aby usłyszeć
Głosu wołanie przed snem i o świcie

Głosu, co szybciej niż serca bicie
Sprawiłby sens miało jej życie

Cisza jest wierna, gdy ją rozumiesz
Piękna, gdy w ciszy odnaleźć umiesz

Modlitwę spełnioną zadanym pytaniem
Usłyszy ten, kto serca wołaniem

Nada sens życiu - uwierzy jak ja
Cisza trwa we mnie
W ciszy trwam ja

Przestrzeń prawdy s.62

***
Pisząc wiersze uciekłam
Daleko do świata marzeń
Od nicości uciekłam
Bzdurnego świata zdarzeń

Swoisty bakfisz życiem utkany
Spotkałam głębiej
Głębiej był schowany
Wśród ciemnych wydarzeń

Uciekłam sama
Dobiegłam do świata marzeń
Patrz! Dotykam ręką nieba
W idealnym świecie marzeń

Czasem oglądam się za siebie
Spostrzegam biegu cień
Pisze wiersze - rozumiem
Świat nie dogoni mnie

Przestrzeń prawdy s.61

***
Miłość -ach gdybyś wiedział
Jaka może być piękna
Jak zmieniać serca kształt

Nie bój się -nauczę Kochać i Ciebie
Zostań jeszcze, choć przez chwile
Pobiegnij ze mną azaliową łąką
Gdzie czas nie liczy mokrych traw

To zadziwiające jak jeden człowiek
W kilka chwil
Zmienia życie innego człowieka

To zadziwiające jak zraniony słowik
Człowiek
Może kochać i kocha nadal

Wszystkie starania

Niezliczona liczba czerwonych policzków
I łez..., które po nich spłynęły

Pióro Poety

Zanosisz obraz
Zapisanej strony

Do miejsca gdzie czas
Niczego nie zmienia

Zamknięte piękno
W fotografii wspomnień

Przeżywa wiecznie..

Poety pióro historii.

20.12.08

Lo Splendore

Wczoraj spotkałam się z artystą. Lubię czytać jego poezję, oglądać obrazy. Lubię słuchać gdy mówi. Miał ciepłe spojrzenie i zmrożone usta. Jego twarz promieniała blaskiem nowo wydanej historii. Wręczył mi pierwszy egzemplarz z wdzięcznością za czas, cierpliwość i ciszę. Opisać moje szczęście w tamtej chwili i to pragnienie jestestwa bliskości graniczy z niemożliwym. Przeczytałam album -jest piękny. I jest inspiracją.

Lo Splendore
Zaproś mnie jeszcze
Do swej historii

Zaśpiewaj psalm
O wielkim błękicie

Napisz mi jeszcze
O mroku serca

Słowo Anioła
Zamień w obrazy

I jeszcze kawę
Dziś ze mną wypij

Z tej filiżanki
Wykwintnej ciszy

20.12.08